ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΡΑΝΤΕΒΟΥ (ΔΕΥΤ-ΠΑΡΑΣΚ 10.00-20.00): 210 55 65 454

Ο καρκίνος του όρχι

Ο καρκίνος του όρχι είναι το συνηθέστερο συμπαγές νεόπλασμα στους άνδρες ηλικίας  15 – 30 ετών με συχνότητα ~1/1600. Συχνότερα εντοπίζεται στον δεξιό όρχι, ενώ μπορεί να εμφανιστεί και στους δύο όρχεις σε ποσοστό 1-2%.

Σχετίζεται σημαντικά με το ιστορικό της κρυψορχίας σε ποσοστό ~10%, ενώ έχει παρατηρηθεί ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία αποκατάστασης της κρυψορχίας τόσο αυξάνει η πιθανότητα εμφάνισης της νόσου.

Άλλες αιτίες που σχετίζονται με την εμφάνισή του είναι:

  • Χορήγηση οιστρογόνων στη μητέρα κατά την κύηση
  • Ατροφία (μη ειδική ή σχετιζόμενη με παρωτίτιδα)
  • Τραύμα/Φλεγμονή/μικρολιθίαση –ΜΗ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ
  • Κληρονομικότητα <2% (γονιδιακές μεταλλάξεις Χ χρωμοσώματος)
  • Εξωγενείς –περιβαλλοντικοί παράγοντες π.χ. ακτινοβολία

Συνήθως εμφανίζεται σαν μία ανώδυνη διόγκωση ολόκληρου ή τμήματος του όρχι ή σαν πόνος στον όρχι χωρίς άλλη αιτιολογία.

Μπορεί να βρεθεί τυχαία κατά τη διερεύνηση του οσχέου για άλλο λόγο (incidentaloma) ή να εκδηλωθεί σαν υδροκήλη (συλλογή υγρού γύρω από τον όρχι).

Κάποιοι όγκοι του όρχι, λόγω των ορμονών που παράγουν μπορεί να προκαλέσουν Γυναικομαστία. Ενώ σε περίπτωση προχωρημένης νόσου μπορεί να παρατηρηθούν άτυπα άλγη στον Θώρακα την Κοιλιά και την μέση.

Η σημασία της αυτοεξέτασης

Επειδή ο καρκίνος αυτός αρχικά δεν προκαλεί ιδιαίτερα συμπτώματα. Είναι σημαντικό οι άνδρες, ειδικά οι νέοι, από 15 ετών να ψηλαφούν απαλά την περιοχή των όρχεων σε τακτά χρονικά διαστήματα, ώστε αν αντιληφθούν κάποια μεταβολή να απευθυνθούν στον Ουρολόγο τους για περαιτέρω διερεύνηση.

Η αυτοεξέταση επιτρέπει την ανίχνευση αυτών των όγκων νωρίς και επιτρέπει έτσι την ίασή τους. Πράγματι ο καρκίνος του όρχι είναι μία νόσος ιάσιμη αρκεί ο ασθενής να ψηλαφήσει έγκαιρα τη βλάβη και να απευθυνθεί άμεσα στον γιατρό του.

Το πρώτο βήμα της αντιμετώπισης της νόσου πραγματοποιείται στο ιατρείο με την πλήρη ουρολογική μελέτη και ειδικές εξετάσεις αίματος. Στη συνέχεια πρέπει να αφαιρεθεί η βλάβη επεμβατικά, μαζί με τον πάσχοντα όρχι και τα περιβλήματά του. Να μελετηθεί ιστολογικά και ανοσοϊστοχημικά η βλάβη ώστε αν χρειαστεί να επιλεγούν οι κατάλληλες συμπληρωματικές θεραπείες (χημειοθεραπεία ή ακτινοβολία ή και τα δύο). Όσο πιο νωρίς αφαιρείται η βλάβη τόσο μειώνεται η πιθανότητα να χρειαστούν αυτές οι θεραπείες. Από τη στιγμή που ολοκληρώνεται η θεραπευτική διαδικασία ο ασθενής μπαίνει σε πρωτόκολλο παρακολούθησης με εξετάσεις απλές που δεν απαιτούν νοσηλεία.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία οι ενέργειες του Χειρουργού Ουρολόγου θα πρέπει να κατευθύνονται εκτός από το άριστο ογκολογικό αποτέλεσμα και στη διαφύλαξη της γονιμοποιητικής ικανότητας του ασθενούς.